Η εξέλιξη των Minimal Frames
Τα minimal frames δεν εμφανίστηκαν ως προϊόν, αλλά ως μακροχρόνιο αρχιτεκτονικό ζητούμενο.
Η εξάλειψη του ορίου ανάμεσα σε εσωτερικό του κτιρίου και το τοπίο
Από τη χαλύβδινη «κουρτίνα» του Bauhaus έως τα σημερινά θερμοδιακοπτόμενα πανοραμικά συστήματα και τα σχεδόν άυλα γυάλινα κελύφη, η εξέλιξη ήταν ταυτόχρονα αισθητική και τεχνολογική.
Για τους αρχιτέκτονες, η ιστορία των minimal frames είναι ουσιαστικά η ιστορία της αποϋλοποίησης της όψης. Κάθε φάση έλυνε ένα διαφορετικό πρόβλημα. Πρώτα τη δομική δυνατότητα μεγάλων υαλοστασίων, έπειτα την ποιότητα του επίπεδου γυαλιού, μετά τη θερμοδιακοπή και τη στεγανότητα, και τελικά τη σχεδόν πλήρη απόκρυψη πλαισίων, οδηγών και υπηρεσιών.
ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ
1900–1930
Ο πρώτος σπόρος των minimal frames βρίσκεται στο Bauhaus.
O Walter Gropius περνά από το «παράθυρο» στη λογική της συνεχούς γυάλινης “επιδερμίδας”.
Στο Bauhaus Building, Dessau, η χαλύβδινη και γυάλινη όψη «τυλίγεται» γύρω από το εργαστήριο.
Καινοτομία: χαλύβδινος σκελετός, μεγάλα υαλοστάσια, πρώιμη ανεξαρτητοποίηση φέροντος οργανισμού και περιβλήματος.
Εκφραστές: Walter Gropius, Carl Fieger, Ernst Neufert.
1950–1970
Η μεταπολεμική περίοδος φέρνει μεγαλύτερα και καθαρότερα φύλλα χάρη στη μέθοδο float glass, που η Pilkington παρήγαγε το 1958.
Στην Edith Farnsworth House ο Mies φτάνει την ιδέα στο όριο: χάλυβας και υαλοπίνακες 1/4ʺ ως σχεδόν πλήρες περίβλημα.
Καινοτομία: λεπτός χάλυβας & μεγάλες συνεχείς επιφάνειες γυαλιού· επιδόσεις ακόμη χαμηλές θερμικά/αεροστεγανωτικά.
Εκφραστές: Ludwig Mies van der Rohe, Philip Johnson.
1970–1990
Η κρίσιμη τομή είναι το αλουμίνιο και η structural silicone glazing.
Η Dow τοποθετεί το four-sided SSG στο 1971, και ο Norman Foster το μετατρέπει σε αρχιτεκτονική γλώσσα στο Willis Building: σκούρα panels 2 μ., patch fittings και silicone joints σχηματίζουν τριώροφη, σχεδόν frameless κουρτίνα.
Εκφραστής: Norman Foster.
1990–2010
Εδώ γεννιέται ο πυρήνας του σημερινού minimal system
Ηidden frames, ακριβέστεροι οδηγοί, διπλή υάλωση και λεπτότεροι κάθετοι σύνδεσμοι. Tα πρώτο minimal συστήματα αναπτύχθηκαν στις αρχές του 1990, με 26 mm και διπλή υάλωση. Αρχιτεκτονικά, το Glass Pavilion της SANAA δείχνει το νέο ήθος: πάνω από 360 γυάλινα πάνελ, πολλά καμπύλα, με ελάχιστη ορατή δομή.
Εκφραστές: Kazuyo Sejima, Ryue Nishizawa.
2010–σήμερα
Τα minimal frames γίνονται high-performance κέλυφος.
Στο Steve Jobs Theater, η λογική κορυφώνεται σε έναν γυάλινο κύλινδρο 6,6 μ. ύψους, διαμέτρου 41,1 μ., με υπηρεσίες «κρυμμένες» στους λεπτούς silicone joints. Παράλληλα, τα συστήματα συνδυάζουν κρυφό πλαίσιο και πολύ μικρό interlock.
Εκφραστής: Foster + Partners.
Η ιστορία των minimal frames αποδεικνύει πως η αρχιτεκτονική εξελίσσεται συνεχώς προς μεγαλύτερη διαφάνεια, φυσικό φως και ελευθερία σχεδιασμού. Σήμερα, τα minimal frames αποτελούν βασικό στοιχείο των σύγχρονων αρχιτεκτονικών λύσεων, δημιουργώντας χώρους όπου το όριο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου μειώνεται στο ελάχιστο.
Η συνέχεια της εξελίξης των minimal frames είναι η εποχή των frameless κουφωμάτων. Σε αυτή τη μετάβαση, η AVATON έχει συμβάλλει καθοριστικά, οχι μόνο με την παρουσίαση του σύστημος με εμφανές προφίλ μόλις 13 mm, αλλά και με την διάδοση των frameless κουφωμάτων σε όλο το κτίριο. Η προσέγγιση αυτή απαιτεί τεχνικές καινοτομίες αλλά και μία νέα αρχιτεκτονική προσέγγιση του χώρου. Με επίκεντρο τη μηχανική ακρίβεια, την υψηλή απόδοση και την αρχιτεκτονική καθαρότητα, η AVATON προχωρά πέρα από τα conventional minimal frames και διαμορφώνει μια νέα γενιά frameless κουφωμάτων, όπου το όριο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και το τοπίο γίνεται σχεδόν αόρατο.
